چهارشنبه، آبان ۱۵، ۱۳۸۱

حديث قدسی
من با بندگانم آنچنان رفتار می کنم که گويی همان يک بنده را دارم...اما بندگانم با من آنچنان رفتار می کنند که گويی همه کس خدای آنهاست جز من.....



کاش به اندازه يه ژاکت زمستونی گرم و هميشگی بودی ...گرم و هميشگی...
چهارشنبه ها رو دوست دارم....زیاد....
چه جوری بگم..چند روزه دارم بهش فکر می کنم..یه چیزی توی دلم ازم خواسته حالا که ماه رمضان می آید...يه مدت اينترنت نگيرم...نه چیزی ناراحتم کرده..نه اتفاق بدی افتاده..یه چیزی توی دلمه..می خوام به حرفش گوش کنم....
برمی گردم..اینترنت داشتن همانا...وب لاگ خوندن و نوشتن همانا..:).


خوبی از خودته...مهربون...:).
اين شعر قشنگ و از وب لاگ احسان پريم برداشتم....

سعي کردم ايندفعه
از دريچه هاي مختلف نگات کنم
دريچه نگاه: سبز و ساده بود
دريچه صدا: نرم و آراسته بود
دريچه هوا: خشبو و آماده بود
دريچه غذا: گرم و خوشمزه بود
دريچه بدن: پر از کوه و دره بود
دريچه سرم: پر از اسباب بازي بود
دريچه دلم اما ، بازم ، تاريک و بسته موند


Sunday, November 03, 2002


٭ پفک..چی توز
يه صدای شاد داره مياد... مادر جون مادر جون چه خوب کاری کردی جای میز و عوض کردی...
این صدای میناست که داره مياد....من میشم خاله اش....یه عذاب وجدان....
امروز وقتی بر می گشتم يه نم بارون زد....من خوشم مياد..وقتی بارون مياد..چیزای نمک دار بخورم مثل پفک...دوتا پفک گرفتم..یکی و زیر نم نم بارون خوردم.....یکی ام برای مينا....اما فکر کردم نمیان....دومی رو هم خوردم!!!....همین الان میرم یه پفک دیگه می گیرم...
الان فکر کنم داره کانال 3 فریز و ری می زاره..به سوی جنوب...فریزر کانادایی...ری آمریکایی...یکی خیلی منظم یکی هم ریلکس...خوشم میاد...از سریالش.
نوشته شده در ساعت 9:11 AM توسط Maryam


شنبه، آبان ۱۱، ۱۳۸۱

مرز نامرئی....

Untiy in diversity….

.این جمله بالا رو سای بابا گفته....حالا می نویسم..چی شد...

ديروز....با اصرار رفتم یه جایی..یه جلسه صحبت بود..نمیشه بهش گفت سخنرانی...یه عده دور هم جمع میشن....یکی از بین همون جمع حرف می زنه...چشمای یه نفر می گفت نیا....اما یکی دیگه اصرار داشت که بیا....نمی دونم چرا ..ولی..رفتم...دیدید..آدم وقتی توی یه جمعی میره که همدیگرو می شناسن...ولی خودت غریبه باشی...یه جور احساس عذاب وجدان داری....یه چیز مثل مرز نامرئی..کسی چیزی نمی گه..اما نگاها....یه مرز میکشن....
خلاصه..آقای که حرف می زد..چیزای خوبی می گفت...یه چیز جالبی گفت...گفت... همه ماهایی که اینجا هستیم..کُد همدیگر رو توی وجودمون داشتیم...که امروز دور هم جمع شدیم....حتی جای که انتخاب کردیم برای نوشتن..توی وجودمون بوده.....گفت ما با کلمه های من..تو..او...همدیگرو جدا می کنیم...اما همه از هم هستیم..اونچه که می بینیم..نتیجه فکر خودمونه...اگه ...کسی دشمن می دونیم...این فکر ماست.....نمی تونم درست حرفاشو بگم...ولی منظورش این بود....که همه چی از توی خود ماست....
بعد از صحبتای اون آقا رفتیم بیرون....دوباره که برگشتیم..توی خونه....کسایی که اونجا بودن..از یه نفر دیگه خواستن در مورد سای بابا بگه...آخه اون آقا تا حالا چند بار رفته بود پیش سای بابا....


* سای به هندی یعنی مادر..هندی ها به آدمای عارفشون میگن بابا...سای بابا..توی یه جای بین...حیدر آباد و یه شهر هندی(اسمش یادم نیست)زندگی می کنه.....دینای مسیح،اسلام،زرتشت،بودا،هندو رو قبول داره....
این آقایی که پیشش رفته...واقعا آدم مطمئنیه....اصلا برای دیدن دانشگاههای هند رفته بود..که ظاهرا خود سای بابا مسئول یکی از دانشگاها بوده..
هر روز آدمای زیادی از دنیا میان که سای بابا رو ببین...اما سای بابا یه تعداد معدودی خودش انتخاب می کنه که اجازه پیدا می کنن..باهاش حرف بزنن...این آقایی که میگم...گفت: من با چشمای خودم دیدم که انگشتر خلق کرد...ساعت خلق کرد...و چنین قدرتی داره...حتی بیمارهایی رفتن پیشش و خوب شدن....دوتا امریکایی هم خیلی وقت پیش برای فهمیدن این موضوع میرن پیشش...« فارغ والتحصیلای دانشگاه آمریکا...هر کدوم یه حلقه دارن..که تاریخ تموم شدن درسشون روش حک شده»..سای بابا انگشتر اونها رو میگره....وجنس اون عوض می کنه.....وقتی ازش می پرسن چطور این کارو کردی میگه....اگه شما هم به اندازه من موجودات روی زمین دوست داشتید....بیشتر از این خلق می کردید....

بعد از این حرفا..یه نفر ازم پرسید تو نظرت در مورد سای بابا چیه؟..گفتم من هیچوقت هیچی و رد نمیکنم...صدرصدم قبول نمی کنم.....
قبلانا هم شنیده بودم چنین کسی هست که این کارا می کنه....ولی وجوش و رد نکردم ..نگفتمم حتما وجود داره....ولی امروز که خودم از این آقا یی که خیلی قبولش دارم..در موردش شنیدم مطمئن هستم..که چنین فردی با این قدرت وجود داره..اما واقعا نمی دونم..اطلاعاتی ام ندارم در مورد تصرف توی عالم....اینکه راهش درست یا غلطه....واقعا چیزی نمی دونم....نه تایید و نه رد....ولی خب آرزو می کنم که یه روزی سای بابا رو ببینم.....

" روحانیت درون شما وجود دارد.نیازی نیست برای کسب آن به جایی سفر کنید"....اینم یه جمله از سای بابا....


دوشنبه، آبان ۰۶، ۱۳۸۱

يه کتاب هست..اسمش پرنده روح…
خيلی بامزه اس…کنار متنش….يه نقاشی از پرنده..مربوط به نوشته همون صفحه هست…
…کاش می شد عکساشم می زاشتم…اینجور موقع ها دلم می خواد…پنجره مانیتورم باز می شد… زود…این عکسارو می زاشتم….:)...نصف قشنگی کتابه..به قيافه های پرنده هست.



در ژرفای وجود ما
يک روح زندگی می کند.
کسی تا به حال روح را نديده
اما همه می دانيم که اونجاست
نه تنها می دانيم که او آنجاست
بلکه حتی می دانيم توی آن چيست.
در آن روح
درست وسط آن
پرنده ای است که روی يک پايش ايستاده.
او همان « پرنده روح» است.
هرچه را که ما احساس می کنيم او هم احساس می کند
.
وقتی کسی دل ما را می شکند
پرنده روح از درد و اندوه مدام دور خودش چرخ می زند
.
وقتی کسی به ما عشق می ورزد
او رقص کنان به پرواز در می آید
وجست و خیز کنان بالا و پايين می پرد
.
وقتی کسی ما را صدا می زند
پرنده روح گوش تيز می کند
تا ببيند مارا چطور صدا زده اند
.
وقتی کسی از دست ما عصبانی می شود.
پرنده روح خودش را مثل یک توپ جمع می کند و در خود فرو می رود
وساکت و غمگين می شود
.
اما اگر کسی ما را در آغوش بگيرد
پرنده روح در اعماق وجودمان،بزرگ و بزرگتر می شود
تا جایی که تمام وجودما را پر می کند.بله،وقتی کسی در آغوشمان می گيرد
پرنده روح از خوشحالی بال در می آورد.

بقيه اشم....اينجاست...:)

پرنده روح/ميکال اسنانيت/ترجمه اکرم حسن



پنجشنبه، آبان ۰۲، ۱۳۸۱




يک استکان چای تازه دم
به سلامتی تو
و يک شعر کوتاه
برای دلخوشی خودم
چيز بيشتری ندارم
در اين ضيافت کوچک
ميزبان من
ميهمان
انديشه تو


امير آقايی/دختر ماه هفتم

راستی خورشيد خانوم يه سر به اينجا بزن ببين چی نوشته....

آن شب ماه و ستار ه ها در جشن زمینیان شرکت داشتند
هر ستاره برای صاحبش می رقصید با او قایم موشک بازی می کرد و به او چشمک می زد و بعد به خیل ستاره ها می پیوست.ماه ، با لبخند رنگ پریده و کمرنگی با نگاهی سرشار از محبت سبد سبد مهتاب را به زمینی ها هدیه می کرد چون می دانست مدت هاست چراغ های دلشان شکسته و نوری ندارد......


از صبح کلاس بودم....
تمام بدنم درد می کنه....مامان بابام رفتن مسافرت.....بعد 3 ماه نرمش نکردن..دوروزه نرمش شروع کردم....برای همین خستگی عادت نداشتن با خستگی امروز...همه با هم قاطی شده...ویه جور خستگی منحصر به فرد داده..:)..

دوشنبه، مهر ۲۹، ۱۳۸۱

مژده ای دل که مسيحا نفسی می آيد
که زانفاس خوشش بوی کسی می آيد......

گذشته

یه لینک....اومده...امروز...خودش اومده...اونم اين موقع.....
ديروزهمينجوری رفته بودم....سراغ دفترم.......از روزی که روی پله ها لیز خورد .... تا پارسال اين موقع ها..مهر.. آبان. همون لحظه ها...همه ....حضورش....وحالا که ........

اميد ميگه آدما...هميشه با يه باری از گذشته هاشون زندگی می کنن....

....
مخور غم گذشته
گذشته ها گذشته

گذشته رو رها کن.....
اگه نباشه دريا.....به قطره اکتفا کن............
..........................
.
......

من و کلمانس با هم در پارک لاورری قدم می زنيم.نزديک زمين بازی يک کابين تلفن هست.بعضی وقت ها که من و کلمانس چهارشنبه ها به پارک می آمديم و می خواستيم ديرتراز موعد به خانه بر گرديم،من از اين کابين به تو تلفن می کردم و توضيح می دادم که ما سر ساعت به خانه بر نخواهيم گشت،ولی به زودی به خوب و خوش و خندان باز خواهيم گشت.نگرام ما نباش.يک هفته پس از مرگت، کلمانس کابين تلفن به من نشان می دهد و می گويد:« بيا بهش زنگ بزنيم».من او را به قفسه شيشه ای می برم،روی سکوی کوچک فلزی که جای دفترچه تلفن است می نشانم و نگاه اش می کنم.گوشی تلفن را بر می دارد.همه دکمه هارا فشار می دهدو چند دقيقه ساکت می ماند.گوش می کند و فقط می گويد:« آره.آره»
آخر سر می پرسم:« بهت چی گفت؟»جواب می دهد:« پرسيد همچی رو به راه هست؟ ما هنوز هم با هم هستیم؟من هم بهش جواب دادم که اره و بهش گفتم که من هنوز هم شيطونی می کنم.».بعد هم با هم از کابين بيرون آمديم و بکار لطيف خنده و بازی مشغول شديم.

برای صحبت کردن با مُرده ها ، هزاران راه وجود دارد.جنون یک دخترک چهارساله و نيمه بايد به ما می اموخت که بيش از آن که لازم باشد با مرده ها صحبت کنيم، بايد به ايشان گوش دهيم.و مردها تنها يک مطلب را به ما می گويند:باز هم زندگی کنيد.همواره بيش از پيش زندگی کنيد و به خصوص خودتان را آزار ندهيد و هميشه بخنديد.

بوبن



جمعه، مهر ۲۶، ۱۳۸۱




گلوله برفی
یک گلوله برفی برای خودم درست کردم
آنقدر گرد و خوشگل که فکرش را هم نمی توانی بکنی
بعد فکر کردم برای خودم نگهش دارم
وپيش خودم بخوابانمش
برايش لباس خواب درست کردم
يک بالش هم برای زير سرش
ديشب ديدم گذاشته رفته
اما پيش از رفتن, جايش را خیس کرده بود!

عمو شلبی :)
دوچرخه
جشنواره فیلم کودک

اول اینجا...
بعدم...مثلا اينجا....:)
یه نگاهم به اینجا...:)


..................:).....................


سه‌شنبه، مهر ۲۳، ۱۳۸۱

هوا ابریه .کاش یه بارونی بياد
هوا خنک بشه....




دنبال عکس بارون بودم...عکس موتور یافتم...:)

Journey of My Thoughts

شوخی

ببِن خيابون جمهوری و انقلاب…يه خيابون هست ..فکرکنم..اسمش بابی سندز...همون خیابونی که سفارت انگلیس اونجاست.. یه خیابون سرسبز ...که درختای دوطرفش بهم رسیدن...واقعا توی دود انقلاب و جمهوری جای قشنگیه...سر این خیابون...یه موتور فروشی خوبی هست...یه چیزی می نویسم..یه چیزی می خونید.!!.موتورای توپی توش هست..:)..هر چند وقت یه بار هم یه موتور منتخب توی مغازه میره روی یه چیزی شبیه سکو...!!...قبلنا ...دو ، سه سال پیش تقریبا..... مسیرم اون طرفا بود..با دوستام...حرف می زدیم...کلی پیاده میومدیم...چقدر می خندیدم....از جلوی این موتور فروشی هم رد می شدیم.....خلاصه ...چند روز پیش دوباره سر از همون خیابون در اوردم...ولی توی ماشین بودم نشد ببینمم هنوزم هستش یا نه......موتور...
*****
* آیا وب لاگ شما صفحه قشنگی داره؟
نه....ولی موتور سیکلتم تلاشه

آیا وب لاگ شما....خواننده های زیادی داره؟
نه....ولی موتور سیکلتم تلاشه

آیا شما توی وب لاگتون خلاقیت و ابتکار دارید؟
نه....ولی موتور سیکلتم تلاشه

آیا شما به کوچه پس کوچه های وب لاگ ها واردید؟
نه....ولی موتور سیکلتم تلاشه

آیا شما.......
نه....ولی موتور سیکلتم تلاشه

بعدم فرض کنید...جایزه بهترین وب لاگ و یه نفر به من میده....یه نفر دیگه از کسی که جایزه رو داده ..می پرسه:....کسی معرفی اش کرده بود؟ ....بعدش کسی که جایزه رو داده میگه :
نه....ولی .......
----------

برگرفته از آگهی های بازرگانی..موتور سیکلت تلاش...." برداشت آزاد" :)

:).....این ام یه شوخی....

شنبه، مهر ۲۰، ۱۳۸۱

يک ساعت ويژه........نقشه حافظيه

می خواستم از شانس بنویسم...ولی....یه چیز عجیب....
یه نامه از همون دوستی که جزو کسايی که حافظیه رو درست کرده..امروز اومد.....یعنی فکر نمی کنم وب لاگمو بخونه...خیلی وقته از هم بی خبریم....فقط نامه فورواردی...همین...ولی این داستان..ساعت ویژه رو فرستاده........عجیب نیست؟.........از یه طرفم خیلی رندوم وب لاگ می خونم....اتفاقی رفتم سراغ انگوری ....نوشته بود..سالروز حافظ.......
فکر می کنم.......
نقشه حافظیه رو رفتید؟...یه تفعل بزنم به حافظ....

این شعر اومد:

در خرابات مغان نور خدا می بینم
این عجب بین که چه نوری ز کجا می بینم
جلوه بر من مفروش ای ملک الحاج که تو
خانه میبینی من خانه خدا می بینم
خواهم از زلف بتان نافه گشایی کردن
فکر دورست همانا که خطا می بینم
سوز دل اشک روان آه سحر ناله شب
این همه از نظر لطف شما می بینم
هر دم از روی تو نقشی زندم راه خیال
با که گویم که در این پرده چه ها می بینم
کس ندیدست ز مشک ختن و نافهء چین
انچه من هر سحر از باد صبا می بینم
دوستان عيب نظر بازی حافظ مکنيد
که من او را ز محبان شما می بينم

پنجشنبه، مهر ۱۸، ۱۳۸۱



ممنون ...........................نازنین.....:)...هزار شونصد و هفتاد و دوتا.....

این گزارش خیلی بامزه بود....

قشنگترين کتابی که خوندی چيه؟
بز بز قندی.

چرا قشنگه؟
چون حبه انگورو دوست دارم.

چرا؟
آخه کوچيکه.